Vorige maand hebben wij iets heel leuks gedaan, namelijk een katje geadopteerd uit het asiel. Zijn naam is Goof en hij is naar verluidt vier jaar oud. Ik vertel je vandaag alles over hoe dit gegaan is en hoe ik dit ervan heb.

Overleden

Het adopteren van een kat was iets waar wij al eerder over gesproken hadden, maar sinds het plotselinge overlijden van de laatste nog overgebleven kat van mijn ouders (op een helaas nogal tragische wijze), mistte ik het hebben van een kat nóg meer. Mijn ouders hebben tien jaar lang katten gehad, dus ik was het altijd gewend om een kat/katten om me heen te hebben. Ik vind het fantastische dieren en toen ik uit huis ging was dat best even wennen. Gelukkig kon ik altijd uitgebreid met ze knuffelen als ik bij mijn ouders langs ging. Daar keek ik altijd naar uit. Het plotselinge overlijden van Zazou in februari was echt een klap voor ons allemaal, maar toen ook Simba aan het begin van de zomer overleed (tijdens mijn vakantie nota bene), hadden we hier allemaal heel veel verdriet van. Het huis van mijn ouders was leeg, qua huisdieren dan. Ook in mijn eigen huis waren er geen huisdieren.

Als ik een rondje ging lopen in mijn buurt en ik kwam katten tegen, kon ik wel janken. Zó erg miste ik die lieve beestjes van m’n ouders, en zó graag wilde ik zelf een kat hebben om voor te zorgen en om mee te knuffelen. Met een nieuwe kat zou ik niet minder verdriet hebben van Simba, maar het zou me wel helpen. Niet veel later begon ik asielsites in de gaten te houden om te kijken of we er eentje konden adopteren. Een kitten leek ons geen optie, omdat wij allebei fulltime werken en alle meubels in ons huis nieuw zijn. Daarnaast zitten er in het asiel ook genoeg volwassen katten die op een fijn thuis wachten.

Naar het asiel

Een paar dagen later al kwam ik Goof tegen op internet. Zijn koppie sprak me direct aan. Ook de beschrijving klonk goed – dit leek me echt een leuk katje. Omdat een drietal foto’s en een stukje tekst natuurlijk niet zoveel zeggen, belde ik het asiel voor meer informatie. De volgende dag konden we al komen kijken. Ik nam een paar vrije uurtjes op, mijn vriend deed hetzelfde, en we reden d volgende dag naar het asiel toe.

Allereerst: het liefst had ik alle katten in huis genomen. Het asiel doet z’n best, maar een huiselijke omgeving is natuurlijk altijd beter voor een kat dan de situatie in het asiel. We maakten kennis met een aantal katten en konden Goof niet zo snel vinden. Waren we misschien net te laat en had iemand anders hem al meegenomen? ‘Nee hoor, hij zit hiernaast,’ vertelde een medewerkster ons. Gelukkig, want we waren stiekem speciaal voor hem naar het asiel afgereisd. Op dat moment hadden we natuurlijk nog geen idee of het überhaupt zou klikken met hem.

De medewerkster bracht ons naar Goof. Die besloot op zijn beurt dat dit het ideale moment was om eens even flink te miauwen. Wij vinden een kat die af en toe miauwt juist leuk. Goof was erg rustig en ook een beetje bang. Dat merkten we goed toen hij uit z’n hokje mocht, want hij bleef laag bij de grond en was een beetje onzeker in z’n doen en laten. Het arme beest. Eenmaal terug in z’n kooitje kreeg hij wat te eten en stopte het miauwen. Dat was het dus, haha. We kregen wat informatie over hem en over de procedure en we stelden wat vragen. Na even te hebben overlegd besloten we dat we Goof heel leuk vonden en dat we hem graag mee wilden nemen.

Laat ik eerlijk zijn: ik had niet verwacht gelijk een kat te adopteren. Maar aan de andere kant ook weer wel, want als je eenmaal een klik hebt met zo’n beestje wil je hem geen dag langer in het asiel laten zitten. Omdat het desbetreffende asiel niet aan reserveren doet, besloten we hem de volgende dag al op te halen. We wilden natuurlijk niet het risico lopen dat iemand anders hem zou meenemen! Nog diezelfde avond deden we wat inkopen om ons huis cat-proof te maken en reed ik naar m’n ouders om wat spullen op te halen.

Op naar huis

De volgende middag was het zo ver: mijn vriend zou Goof gaan ophalen uit het asiel. Ik kon niet eerder weg van mijn werk, anders was ik natuurlijk meegegaan. Goof mocht eerst wennen in één kamer. Nadat ik ook thuis was gearriveerd kwam hij direct naar me toe voor kopjes en kwam hij tegen me aan liggen. Een goed teken. ’s Avonds lieten we hem ook in de gang en woonkamer. Niet veel later lag hij lekker te chillen op de bank en leek hij het al goed naar z’n zin te hebben. Wel was hij nog wat angstig en schrok hij van ieder klein (en voor hem natuurlijk onbekend) geluidje, maar dat is natuurlijk ook niet gek.

Over Goof

Goof is op straat gevonden en heeft daar dus een tijdje rondgezworven. Toch denk ik dat hij niet heel lang buiten heeft geleefd, want hij was en is helemaal niet verwilderd. Hij had een bandje om toen hij gevonden werd, maar er is nooit naar hem gezocht. Ik ben ontzettend blij dat we hem een nieuw thuis hebben kunnen geven, nadat hij ruim drie maanden in het asiel heeft gewoond. Het is ons een raadsel waarom hij niet eerder is geadopteerd, want het is een hartstikke leuk en lief (en soms een beetje gek) beest. Maar eigenlijk zijn we daar natuurlijk heel blij mee, anders hadden wij hem niet gehad! 😉

Goof is een gezellig katje en miauwt er nog steeds graag op los. Dit doet hij vooral wanneer er eten in de buurt is, en dat vinden wij soms nogal irritant. Hij is heel erg gefocust op eten. Zodra hij door heeft dat wij in de keuken met eten bezig zijn, komt hij aangerend en gaat ‘ie miauwen. Ook eet hij álles wat hij krijgt in één keer op. Dit komt denk ik doordat hij op straat moeilijk aan eten kon komen. Zo zielig. Hopelijk gaat hij vroeg of laat inzien dat hij gewoon ’s ochtends en ’s avonds te eten krijgt van ons, en dat niemand anders het zal opeten.😉

Voorlopig laten wij hem niet naar buiten. Sowieso moet hij de eerste weken binnen blijven om te wennen aan zijn nieuwe huis, maar zolang hij niet laat blijken graag naar buiten te willen, houden wij hem binnen. Ik ben héél bang om hem ooit naar buiten te laten, aangezien er de laatste tien jaar drie katten van mijn ouders op een nare manier zijn doodgegaan (aangereden en op slag dood, doodgevroren in het water, aangereden en na een paar dagen ingeslapen). 😥 Toch heb ik de afgelopen jaren ook gezien hoe fijn het voor een kat kan zijn om lekker buiten te schooieren. Dit wil ik Goof natuurlijk niet onthouden, dus vroeg of laat gaan we hem misschien toch wel naar buiten laten. Voorlopig blijft ‘ie in ieder geval nog even binnen en proberen wij hem zoveel mogelijk te vermaken met onder andere speeltjes. Zijn grote favoriet: pingpongballetjes. 😁

Het was even wennen, een kat in huis, met name omdat we de beslissing om er eentje te adopteren vrij snel genomen hebben. Toch heb ik er geen seconde spijt van gehad, omdat het met zijn komst nóg gezelliger is geworden in ons nieuwe huis. <3

GERELATEERDE ARTIKELEN